Het Europees kampioenschap voetbal mannen 2000, ook UEFA Euro 2000 genoemd, was de elfde editie van het door de UEFA georganiseerde Europese voetbalkampioenschap. Het toernooi werd gehouden in België en Nederland, en duurde van 10 juni 2000 tot 2 juli 2000. Het was voor het eerst dat een EK in twee landen werd georganiseerd. De zestien landen die zich geplaatst hadden speelden in groepen en finales in acht stadions. Frankrijk won het toernooi door Italië in de finale te verslaan door middel van een golden goal.

Deelnemende landen

Deelnemende landen:
Winnaar
Tweede
Halvefinalisten
Kwartfinalisten
Uitgeschakeld in groepsfase
1rightarrow blue.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 2000 (kwalificatie) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De kwalificatie voor het EK 2000 vond plaats in 1998 en 1999. 49 landen werden onderverdeeld in negen kwalificatiegroepen. Deze landen speelden uit- en thuiswedstrijden tegen elkaar. De winnaar van iedere groep kwalificeerde zich automatisch voor het eindtoernooi, evenals de beste nummer 2. De overige 8 runners-up werden via loting onderverdeeld in vier play-offs (uit en thuis), waarvan de winnaar zich kwalificeerde voor het eindtoernooi. België & Nederland waren als organiserende landen automatisch gekwalificeerd.

Grote verrassingen deden zich niet voor. De meeste grote landen die op de eindronde werden verwacht, wisten zich te plaatsen. Grootste afwezige was Kroatië, dat op het WK 1998 nog de derde plaats behaalde. Noorwegen en Slovenië wisten zich voor het eerst te plaatsen voor een Europees kampioenschap.

De zestien landen die zich plaatsten voor het eindtoernooi zijn hieronder weergegeven.

Land Kwalificatie als Datum kwalificatie Eerdere deelnames aan EK1
Vlag van België België 00 Gastland 0018 januari 1998 31 (1972, 1980, 1984)
Vlag van Nederland Nederland 01 Gastland 0118 januari 1998 51 (1976, 1980,1988,1992, 1996)
Vlag van Italië Italië 02Winnaar groep 1 099 oktober 1999 44 (1968,1980, 1988, 1996)
Vlag van Noorwegen Noorwegen 03Winnaar groep 2 148 september 1999 0
Vlag van Duitsland Duitsland 04Winnaar groep 3 069 oktober 1999 70 (19722, 19762, 19802, 19842, 19882, 1992, 1996)
Vlag van Frankrijk Frankrijk 05Winnaar groep 4 079 oktober 1999 41 (1960, 1984, 1992, 1996)
Vlag van Zweden Zweden 06Winnaar groep 5 038 september 1999 13 (1992)
Vlag van Spanje Spanje 07Winnaar groep 6 128 september 1999 55 (1964,1980, 1984, 1988, 1996)
Vlag van Roemenië Roemenië 08Winnaar groep 7 059 oktober 1999 22 (1984, 1996)
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 09Winnaar groep 8 029 oktober 1999 4 (19603, 19683, 19763, 19843)
Vlag van Tsjechië Tsjechië 10Winnaar groep 9 089 juni 1999 40 (19604, 19764, 19804, 1996)
Vlag van Portugal Portugal 11Beste runner-up 159 oktober 1999 2 (1984, 1996)
Vlag van Engeland Engeland 12Winnaar play-off 1117 november 1999 51 (1968, 1980, 1988, 1992, 1996)
Vlag van Denemarken Denemarken 13Winnaar play-off 1317 november 1999 50 (1964, 1984, 1988, 1992, 1996)
Vlag van Slovenië Slovenië 14Winnaar play-off 0417 november 1999 01
Vlag van Turkije Turkije 15Winnaar play-off 1017 november 1999 10 (1996)
1 Een vetgedrukt jaartal betekent een kampioenschap tijdens dat toernooi

Speelsteden

Choreografie Euro 2000

De 31 wedstrijden van het Europees Kampioenschap 2000 werden gehouden in acht stadions; vier Belgische en vier Nederlandse. Ieder stadion had destijds een capaciteit van minstens 29.000 toeschouwers. De Amsterdam ArenA was het grootste stadion met 52.960 plaatsen; ook het Feijenoord Stadion in Rotterdam en het Koning Boudewijnstadion in Brussel hadden meer dan 50.000 plaatsen. De openingswedstrijd werd op 10 juni door België en Zweden gespeeld in het Koning Boudewijnstadion. De finale werd op 2 juli in het Feijenoord Stadion gespeeld. In de Amsterdam ArenA, het Feijenoord Stadion en het Koning Boudewijnstadion werden de meeste wedstrijden gespeeld. In deze drie stadions werden vijf wedstrijden gehouden. Zowel België als Nederland speelden alleen in eigen land.

Vlag van Nederland Amsterdam Vlag van Nederland Rotterdam Vlag van België Brussel Vlag van Nederland Eindhoven
Amsterdam ArenA
Capaciteit: 52.140
De Kuip
Capaciteit: 51.137
Koning Boudewijnstadion
Capaciteit: 50.122
Philips Stadion
Capaciteit: 33.000
Amsterdam Arena Roof Open.jpg StadionFeyenoord.jpg Bosnia Soccer Fans at King Baudouin Stadium Brussels.jpg Ventilating corner seats of Philips Stadion.JPG
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
1 halve finale
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
finale
3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
1 halve finale
3 groepswedstrijden
Speelsteden Euro 2000.png
3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden 3 groepswedstrijden
1 kwartfinale
GelreDome 4.png Standard liege01.jpg Stade du pays de Charleroi 2.jpg Janbreydelstadion.jpg
GelreDome
Capaciteit: 30.082
Maurice Dufrasnestadion
Capaciteit: 30.023
Stade du Pays de Charleroi
Capaciteit: 30.000
Jan Breydelstadion
Capaciteit: 30.000
Vlag van Nederland Arnhem Vlag van België Luik Vlag van België Charleroi Vlag van België Brugge

Selecties

1rightarrow blue.svg Zie Europees kampioenschap voetbal 2000/Selecties voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Scheidsrechters

Gebouw Delftse Poort in Rotterdam met afbeelding van Edgar Davids

Op het Europees Kampioenschap 2000 floten 13 scheidsrechters uit verschillende landen. Gamal Al-Ghandour was de enige niet-Europese scheidsrechter op het toernooi. Markus Merk floot het openingsduel, Anders Frisk leidde de finale.

Verloop van het toernooi

Het Franse en Italiaanse elftal voorafgaand aan de finale van het EK

In groep A wist Portugal zich met drie overwinningen voor de kwartfinale te plaatsen. Na een 0-2-achterstand won men uiteindelijk met 3-2 van Engeland. Roemenië werd laat in blessuretijd met 0-1 verslagen, de wedstrijd tegen Duitsland werd gewonnen door een hattrick van Sérgio Conceição (3-0). Roemenië wist zich als tweede te kwalificeren, men speelde gelijk tegen Duitsland en won door middel van een late strafschop van Engeland (2-3). Hierdoor werden Engeland en regerend Europees kampioen Duitsland onder leiding van bondscoach Erich Ribbeck verrassend in de groepsfase uitgeschakeld. Ribbeck stapte na afloop van het toernooi op en werd vervangen door oud-international Rudi Völler.

In groep B kwalificeerde Italië zich met negen punten door overwinningen op Turkije (1-2), België (2-0) en Zweden (2-1). Turkije werd nummer 2 door een doelpuntloos gelijkspel tegen Zweden en een 2-0-overwinning op België, beide treffers werden gescoord door Hakan Şükür. België won het openingsduel van het toernooi van Zweden, maar dit was niet genoeg om de kwartfinale te bereiken. Hiermee werd België het eerste gastland van een Europees kampioenschap dat de groepsfase niet overleefde.

In groep C begon Spanje met een 0-1 nederlaag tegen debutant Noorwegen, maar werd alsnog groepswinnaar door overwinningen op Slovenië (1-2) en Joegoslavië (3-4). In de laatste wedstrijd boog Spanje in blessuretijd een 3-2 achterstand om in een overwinning. Joegoslavië werd met vier punten tweede, door een 3-3 gelijkspel tegen Slovenië en een 1-0 overwinning op Noorwegen. Savo Milošević scoorde vier keer voor Joegoslavië in de groepsfase. Noorwegen behaalde evenveel punten als Joegoslavië en ook hetzelfde doelsaldo (0), maar werd derde op basis van het aantal gescoorde doelpunten (7 tegen 1).

In groep D werd gastland Nederland groepswinnaar met negen punten. Zowel Nederland als Frankrijk versloegen Denemarken met 3-0. Nederland won haar eerste duel van Tsjechië door een benutte strafschop vlak voor tijd, Frankrijk behaalde een 1-2-overwinning op de Tsjechen. Doordat beide landen na twee duels zeker waren van de kwartfinales, ging het onderlinge duel alleen om de eerste plaats. Na twee keer op achterstand te zijn gekomen won Nederland uiteindelijk met 2-3 van Frankrijk. Tsjechië won van Denemarken dankzij twee goals van Vladimír Šmicer, Denemarken eindigde hierdoor als enige land met 0 punten, zonder een goal te hebben gemaakt.

De kwartfinales kenden weinig verrassingen. Portugal won van Turkije door twee doelpunten van Nuno Gomes. Italië versloeg Roemenië met 2-0. Nederland maakte indruk met een 6-1-overwinning op Joegoslavië, met onder meer een hattrick van Kluivert en twee goals van Overmars. Frankrijk won met 1-2 van Spanje.

In de halve finale tussen Frankrijk en Portugal kwam laatstgenoemde op voorsprong, in de tweede helft viel de gelijkmaker. In de verlenging kreeg Frankrijk een controversiële strafschop toegewezen vanwege een handsbal van Abel Xavier. De strafschop werd benut door Zinédine Zidane, vanwege de Sudden Death-regeling betekende dit de overwinning voor Frankrijk. Paulo Bento, Nuno Gomes en Abel Xavier werden voor lange tijd geschorst nadat ze scheidsrechter Günter Benkö hadden bekritiseerd en geduwd vanwege zijn beslissing.

De halve finale tussen Italië en Nederland kende een dominerend Nederland, met een verhouding in doelpogingen van 21 tegen 4. Na 34 minuten ontving Zambrotta zijn tweede gele kaart, waardoor Italië met tien man verder moest. Daarvoor had Bergkamp al de paal geraakt. Nederland kreeg twee strafschoppen in reguliere speeltijd, deze werden echter gemist door Frank de Boer (’39, redding Francesco Toldo) en Patrick Kluivert (’62, paal). Ook na verlengingen bleef het 0-0. De strafschoppenserie werd met 3-1 gewonnen door Italië, onder meer door twee reddingen van Toldo.

Op 2 juli speelden Frankrijk en Italië de finale in het Feijenoord Stadion. Italië leek lange tijd te gaan winnen nadat Marco Delvecchio de score in de tweede helft had geopend. In de 90ste minuut scoorde Sylvain Wiltord echter de gelijkmaker. In de verlenging scoorde invaller David Trezeguet vervolgens de Golden Goal. Hiermee werd Frankrijk winnaar van het EK 2000, het was de tweede Europese titel voor Frankrijk.

Groepsfase

Potindeling

Op zondag 12 december 1999 vond de loting plaats in Brussels Expo in Brussel. De landen werden hierbij in vier groepen onderverdeeld. België en Nederland waren als gastlanden automatisch ingedeeld in Pot 1. Duitsland was in die pot ingedeeld als titelhouder. De overige landen werden ingedeeld op basis van het UEFA-coëfficiënt van eind 1999, dat werd berekend door het aantal behaalde punten in de kwalificatie voor het WK 1998 en de kwalificatie voor dit EK te delen door het aantal gespeelde kwalificatiewedstrijden (enkel groepsduels, de play-offs telden hiervoor niet mee).[1] Spanje had het hoogste coëfficiënt: gemiddeld 2,611 punten (opgeteld 47 punten in achttien kwalificatiewedstrijden). Hiermee werden zij het vierde land in Pot 1. Voor deze vier landen was op voorhand al bepaald in welke groep ze terecht zouden komen: Duitsland in Groep A, België in B, Spanje in C en Nederland in D.

Pot 1 (Groepshoofd) Pot 2 Pot 3 Pot 4
Vlag van België België (gastland; 2,375)
Vlag van Nederland Nederland (gastland; 2,250)
Vlag van Duitsland Duitsland (titelhouder; 2,278)
Vlag van Spanje Spanje (2,611)
Vlag van Roemenië Roemenië (2,600)
Vlag van Noorwegen Noorwegen (2,500)
Vlag van Zweden Zweden (2,389)
Vlag van Tsjechië Tsjechië (2,300)
Vlag van Joegoslavië Joegoslavië (2,222)
Vlag van Portugal Portugal (2,100)
Vlag van Frankrijk Frankrijk (2,100)
Vlag van Italië Italië (2,063)
Vlag van Engeland Engeland (2,000)
Vlag van Turkije Turkije (1,938)
Vlag van Denemarken Denemarken (1,938)
Vlag van Slovenië Slovenië (1,000)

Groep A

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Portugal Portugal 3 3 0 0 7 2 +5 9
Vlag van Roemenië Roemenië 3 1 1 1 4 4 0 4
Vlag van Engeland Engeland 3 1 0 2 5 6 –1 3
Vlag van Duitsland Duitsland 3 0 1 2 1 5 –4 1

12 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Duitsland Vlag van Duitsland 1 – 1 Vlag van Roemenië Roemenië Maurice Dufrasnestadion, Luik
Toeschouwers: 25.000
Scheidsrechter: Kim Milton Nielsen (Vlag van Denemarken Denemarken)
Scholl Goal 16' Goal 5' Moldovan

12 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Portugal Vlag van Portugal 3 – 2 Vlag van Engeland Engeland Philips Stadion, Eindhoven
Toeschouwers: 33.000
Scheidsrechter: Anders Frisk (Vlag van Zweden Zweden)
Figo Goal 22'
João Pinto Goal 37'
Gomes Goal 59'
wedstrijdverslag Goal 3' Scholes
Goal 18' McManaman

17 juni 2000
«onderlinge duels»
18:00 uur (UTC+2)
Roemenië Vlag van Roemenië 0 – 1 Vlag van Portugal Portugal GelreDome, Arnhem
Toeschouwers: 18.000
Scheidsrechter: Gilles Veissière (Vlag van Frankrijk Frankrijk)
Goal 90+4' Costinha

17 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Engeland Vlag van Engeland 1 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Stade du Pays de Charleroi, Charleroi
Toeschouwers: 30.000
Scheidsrechter: Pierluigi Collina (Vlag van Italië Italië)
Shearer Goal 53'

20 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Engeland Vlag van Engeland 2 – 3 Vlag van Roemenië Roemenië Stade du Pays de Charleroi, Charleroi
Toeschouwers: 30.000
Scheidsrechter: Urs Meier (Vlag van Zwitserland Zwitserland)
Shearer Goal 41' (pen.)
Owen Goal 45'
Goal 22' Chivu
Goal 48' Munteanu
Goal 89' (pen.)

20 juni 2000
«onderlinge duels»
20:45 uur (UTC+2)
Portugal Vlag van Portugal 3 – 0 Vlag van Duitsland Duitsland Stadion Feijenoord, Rotterdam
Toeschouwers: 44.000
Scheidsrechter: Dick Jol (Vlag van Nederland Nederland)
Conceição Goal 35'Goal